نجم کاويانی

در کابلستان، نوروز (Nowruz) به عـنوان جشـن بهار، نمادی از فرهنگ پارينۀ بومی توسط پير و برنا با مراسم و آداب نوروزی برگزار می‌شد و می‌شود. شهر کهنۀ کابل، قلب تپيندۀ کابلستان، پيشنۀ 3500 ساله دارد و در دامنه‌های کوه شيردروازه، کاسه‌برج و آسمايی در دو طرف دريای کابل از باختر به سوی خاور افتاده است. اين

خواجه بشير احمد انصاري

آنچه در اینجا می خوانید فشرده مقاله ای است که برای مجله وزین «انگاره» به سر دبیری آقای فهیم رسا نگاشته شده است.

در آستانه نوروز دیگری قرار داریم و باز می بینیم که بحث مشروعیت و عدم مشروعیت آن در جامعه بی مرجعیت و بحرانی ما تا هنوز حل نشده و این بار هم افرادی در اینجا و آنجا به بهانه خرافاتی که از دوره های

ره‌نَوَرد زریاب، برگرفته از مجلّۀ اندیشۀ پویا

جشنِ نوروز، بیش‌ از آن‌که یک روی‌داد تقویمی باشد، یک مراسم خوش‌آیند و نشاط‌انگیز و بسیار کهن فرهنگی است. از دیدگاه جامعه‌شناسیک، مراسم‌هاپدیده‌هایی‌اند که مردم، یا مردمان را، باهم‌دیگر پیوند می‌دهند و در میان‌شان، هم‌بسته‌گی و یک‌رنگی می‌آفرینند.

خواجه بشير احمد انصارى

نگاهي دوباره به حديث نوروز

در كشاكش جنگ ميان مرگ ، سرما و كرختى از يكسو و زندگى ، نسيم و نشاط از سوى ديگر ، و در فضايي كه رعد طبل جنگ مى نوازد، قوس قزح تير باران در زِه كمان گذاشته قلب كرختى را نشانه مى گيرد، آذرخش بهار با تازيانه آتشين خويش بر سينه تاريكى مى كوبد و لاله و شقايق قالين سرخ خويش را در مسير استقبال لشكريان

مهران موحد

1

در سالیان اخیر، همه ساله همین که روزهای پایانی سال فرا می‌رسد و مردم ما خود را برای استقبال از نوروز خوش‌آیین آماده می‌کنند، برخی از به اصطلاح علمای دین با سرسختی و تلاشی مجدانه مردم را از برگزاری جشن نوروز برحذر می دارند و با استفاده از منبر مساجد، در روز جمعه، برای نکوهش جشن

نجم الدین کاویانی

نـوروز ، کـهن ‌تـرين و گسـترده ‌تـرين آيـين مـشـترک در ميـان مـلـت‌ها و اقــوام هـمـه ســرزمـين هــای حـوزه تـمدنـی ما اسـت، كه بر محـور شـادمـانی و هـم ‌دلی، مهـر و همـبستـگی بـنا شـده و بـه روان انسـان تـازگـی و تحـرک نـو می‌ بخـشــد. برپـا کردن ‌جـشن هــای شـادمـانه و مهـرانه در گـذر تـاريـخ يکی از ويـژگـی‌ها و

گروه فیس‌بوکی زبان پارسی تاجیکستان

به جناب آقای حامد کرزی، رئیس‌جمهوری افغانستان و به اعضای شورای وزیران جمهوری اسلامی افغانستان

ما اعضای گروه «زبان پارسی»، از بزرگ‌ترین گروه‌های تاجیکستانی در فضای فیس‌بوک، که در تاجیکستان، ازبکستان، افغانستان، ایران، فزاقستان، پاکستان، روسیه، اروپا و آمریکا زندگی می‌کنیم، همواره پیگیر رویدادهای

به نام خداوند دادگر

خانم ایرینا بوکووا، دبیر کل نهاد آموزشی، علمی و فرهنگی سازمان ملل (یونسکو)

با سلام و عرض احترام!

طبق قرار یونسکو که بیست و یکم فبروری را روزجهانی زبان مادری نامگذاری کرده و دولت ها را مکلف به ارج گزاری، حمایت و توسعه ی زبان ها و بر

آریا وخشور تاجیک

تاجیکان آریانا (که امروزنام افغانستان بر آن سایه افگنده است)، همانند آسیای میانه یافرارودان(ماوراالنهر)، درواقع کتلۀ بزرگ وبومی و اکنون هم اکثریت سکنۀاین سامان رامی سازنداما اینان چرا مکرراً اقتدارسیاسی، مواضع فرهنگی وسرزمین های مهم خود(چون بخارا، فرعانه، سمرقند، ترمذ، تاجیک کند یاتاجکند،(3)مرو،