حسین فخری

اعظم رهنورد زریاب با نزدیک به نیم قرن فعالیت ادبی و آفرینش حدود صد داستان و چندین رمان، به هرحال ابعاد داستان نویسی را در کشور گسترش داده است. آدم ها و شخصیت های داستانی تازه و گوناگونی را به جهان داستان عرضه کرده، زبان داستانی کشور را اعتلا بخشیده و به تشریح و تحلیل زوایای پیچیده روح آدمی توفیق یافته است.

رهنورد در همه حال داستان نویس باقی مانده است؛ در آن جا که نقدی و تحلیلی می نویسد، یا خاطرات مولانا خسته، عبدالحی حبیبی، پهلوان امیرجان و واصف باختری و ديگران را به چاپ می رساند. یا مقالات دور قمر را می نگارد یا نامه ای به دوستش می فرستد....

رهنورد در بیشترین داستان هایش اهل فن (تکنیسین) است. سلیقه و انضباط هنری دارد. این خبرگی را ما با مطالعه آثار زیاد و متنوع نویسنده و تقریبا در سراسر فعالیت نویسندگی اش به وضوح در می یابیم. نویسنده به ویژه در اوایل کار و فعالیت ادبی، بسیاری از داستان هایش را به شیوه و سبک موجز و صیقل یافته موپاسان، آلن پو و او هنری می نویسد. یعنی داستان کوتاهی که بیشتر براساس یک تاثیر واحد نوشته شده است. ساختمان، شکل و پرداخت منسجم و حساب شده دارد. ترکیب و فرم داستان فوق العاده جالب است.

سلیمان راوش

رابعۀ بلخی اولین شاعر زن بر خاسته بر ضد آیین عرب:

سخن از یمامۀ آزادۀ بلخ، رابعه است   ، کبوتری بلند پرواز  که ذؤبان و صیدان خونریز اهریمن خوی،  بال های یاقوتی جانش را با شمشیر برید ند و پیکر مهتابینه اش را در گرما به ً خونین،  به خون  رنگین ساختند.

از آن تاریخ تا به امروز که بیشتر از هزار سال ازآن میگذرد ، رابعه را از حمام خون ذ ؤ بان خرد بیرون نیاوردند، واقعیت اندیشه وتفکر شاهد خت بلخ رابعه همچنان از سده ها بدین سو است که در زندان و خشونت هایی فکری وباوری در بند و زنجیر است. تنها در پسینه سالها است که از او چند نویسنده و شاعر امکان پیدا نمودند که  فقط  روی بُعد آزاد اندیشی رابعه در انتخاب و گزینش عشق  بحث نمایند و در تکیه به سرنوشت جانگداز او قاتلین و منکران عشق را محکوم بدارند، که از جمله این کسان در پسینه سالها برعلاوه  چند تن  ازمتقدمین سده هایی پیش  که از آنها نام خواهیم برد ، زنان  چون مهریه آذرخش و لیلی رشتیا عنایت سراج  و چند تن دیگررا میتوان نام برد.