در ستایش نسل طاغی
14 اسفند 1391,ساعت 01:44:34

عبدالشهید ثاقب

حامد کرزی رییس جمهور افغانستان به تازگی دستور داده است که رسانه‌های کشور از لهجه‌‌های بیگانه استفاده نکنند. برخی‌ها با صدور این فرمان مایوس گردیده و آن را یک کامیابی بزرگ برای مکتب فاشیسم خوانده و شکستی خطرناک برای جنبش عدالت‌خواهی عنوان کرده‌اند. استدلال دوستان این است که تا دیروز اگر

فارسی‌ستیزی از نهادهای کوچکی مانند وزارت اطلاعات و فرهنگ و دادگاه عالی سازماندهی می‌شد، امروزه آن‌ها حمایت علنی و صریح ارگ ریاست جمهوری را نیز به دست آورده و مقتدرتر و خشن‌تر از پیش وارد عمل خواهند شد و فارسی‌ستیزی خواهند کرد. امامن با وجود احترامی که به دیدگاه دوستان دارم، روایت دیگری از این فرمان داشته و از آن استقبال می‌کنم. خوش‌بینی من از آن‌جا ناشی می‌شود که کرزی با صدور این فرمان، زمینه را برای نافرمانی مدنی و مبارزات خیابانی آماده کرده است.

 

تا دیروز جنگ ما با تفکرهای نانوشته‌ی بود که در کله‌ی خرم و دیگر ارگ‌نشینان حضور داشتند. دیروز اگر ما می‌گفتیم که دولت مرکزی از برنامه‌های فاشیستی حمایت می‌کند، همه بر ما می‌خندیدند و ما را متهم به بدبینی می‌کردند. اکنون با صدور این فرمان، آن تفکرها به صورت قانون در آمده و دیگر کسی نمی‌تواند ما را متهم به تفرقه‌افکنی کند.

 

بنابراین، بیایید از فرصتی که پیش آمده، نهایت استفاده را بکنیم. بیایید طرح یک نافرمانی مدنی را بریزیم. چرا نافرامانی مدنی

 

 من شما را برای آن دعوت به نافرمانی مدنی می‌کنم که این یکی از شیوه‌های موفق مبارزه است. تجربه ثابت ساخته است، در هرجایی که تبعیض و ستم بوده، تنها و تنها این نافرمانی‌های مدنی بوده که پرونده‌ی آن‌ها را بسته اند.  شما اگر در انگلستان باشید و در یکی از همایش‌های حزب کارگر اشتراک کنید، خواهید دید که جمعیت سرود «پرچم سرخ» را می‌خوانند.

 

این سرود، چنین آغاز می‌شود: «پرچم خلق سرخ ترین است، زیرا که شهیدان ما در آن پیچیده شده اند

 

آدمی وقتی این سرود را بشنود در نخست شاید این سرود را بسیار احساساتی و عاطفی دریابد، اما پس از اندکی تامل و تعمق در خواهد یافت که چندان احساساتی نه، بلکه بیانگر مجاهدت‌ها، ایثارگری‌ها و قهرمانی می باشد که روشنفکران، فعالان سیاسی، توده‌ها و اتحادیه‌های کارگری در راستای آرمان «آزادی، برابری و برادری» انجام داده اند؛ مجاهدت‌های که  به صورت نافرمانی‌های مدنی، اعتصابات، و مبارزات خیابانی انجام یافته و اغلباً به گونه‌ی بی‌رحمانه سرکوب شدند.

 

ریچارد رورتی، فیلسوف پست مدرن و نو پراگماتیست امریکایی، در جایی می‌نویسد که :« عدالت اجتماعی در امریکا، بسی بیش از برگه‌های رای، مرهون نافرمانی مدنی و مبارزه‌های خیابانی ‌می‌باشد.»؛ اما من می‌خواهم بگویم که نه تنها در امریکا بلکه در سراسر جهان- از اروپای شرقی و غربی گرفته تا به افریقا و هندوستان-، این نافرمانی‌های مدنی و مبارزات خیابانی و اعتصابات بوده اند که خوبی‌ها و بهروزی‌های عالم را رقم زده و آرمان«آزادی، برابری و برادری» را قریب الوقوع ساخته اند.

 

بنا بر این، باید گفت که بشریت، بسی بیش از دموکرات‌های آتن و میدان آگورا، مرهون ثورو است.

 

آری، این ثورو بود که با نوشتن « رساله‌ی نافرمانی مدنی»، سنگ تهداب این تفکر را گذاشت؛ تفکری که  برای نخستین بار توسط مهاتما گاندی در عمل پیاده شد و موفقیت‌های بی نظیری کسب کرد.

 

جزییات طرح

 

شاید پرسید که نافرمانی را از کجا آغاز کنیم؟

 

من در این‌جا به چند نمونه اشاره می‌کنم:

 

1 – اگر اصحاب رسانه هستیم، باید بیش‌تر از پیش به واژه‌های ناب فارسی اهمیت گذاشته و از آن‌ها استفاده کنیم.

 

2 – اگر روزنامه‌نگار و گوینده هستیم و در تلویزیونی کار می‌کنیم که از فرمان کرزی اطاعت خواهد کرد، اعتصاب کاری نموده و صدای مان را بلند کنیم.

 

3 – از نشر اخبار مربوط به ریاست جمهوری اباء ورزیده و آن را تا لغو این فرمان تحریم کنیم.

 

من باور دارم ما اگر به چنین نافرمانی‌های متوسل شویم، دوسیه‌ی این فرمان‌ها بسته خواهد شد و خرم‌ها و احدی‌ها و کرزی‌ها به پوزش‌خواهی آماده خواهند گردید.

 

بیایید نافرمانی مان را آغاز کنیم. مارتین لوترکینگ می‌گفت: «ما تا روزي كه سياه‌پوستان قرباني وحشت غيرقابل بيان بي‌رحمي پليس‌اند نمي‌توانيم راضي شويم. تا روزي كه تن‌هاي خسته از سفر ما نتوانند بستري در مسافرخانه‌هاي شاهراه‌ها و هتل‌هاي شهرها پيدا كنند، نمي‌توانيم راضي باشيم. تا روزي كه تحرك اصلي ما فقط از محله‌هاي اقليت‌نشين كوچكتر به محله‌هاي اقليت‌نشين بزرگتر است نمي‌توانيم راضي باشيم. تا روزي كه شخصيت و احترام فرزندان ما بسادگي با تابلوهاي «ويژه‌ي سفيدپوستان» زايل مي‌شود، نمي‌توانيم راضي باشيم. تا روزي كه سياهپوستان مي‌سي سي پي حق راي ندارند و سياهپوستان نيويورك برآنند كه چيزي ندارند كه به آن راي دهند، نمي‌توانيم راضي باشيم. نه! نه، ما راضي نيستيم و راضي نخواهيم شد مگر آن‌كه عدالت مانند آبشار، و راستكاري چون رودي پرخروش جاري شوند».

 

بیایید ما و شما هم بگوییم: تا زمانی که فارسی‌ستیزی ادامه داشته باشد ما اعتراض می‌کنیم، تا زمانی که بی‌عدالتی وجود داشته باشد، ما نافرمانی می‌کنیم.

 

بیایید مشترکاً علیه بی‌خردی و تعصب، طغیان کنیم!

 
< بعد   قبل >

سرود هفته


راد مردان تاجیک

3 (2).jpg

سخنان نشرناشدۀ مسعود(رح)


احدی:یگانه زبان ملی افغانستان پشتو میباشد


برگ تاجیکم در فیس بوک


نظرسنجي

کدام يک از اين سه واژه اي همگون را مي خواهيد بيشتر به کار ببرید؟
 

تارنمای زبان پارسی


شبکۀ یکصدا


آثار سخنسرایان پارسی‌گو


واژه‌نامه دهخدا (انلاین)


تاجیک ام تلویزیون