می گویند روزی انوری شاعر معروف زبان پارسی از جایی می گذشت که دید گروهی از مردم، پیرامون مردی تجمع کرده اند. وقتی که نزدیک رفت دریافت که این مرد یکی از قصیده های او را می خواند. انوری از آن مرد پرسید: این شعر از کیست؟ گفت: از خودم. انوری گفت: ولی این شعر از انوری است. مرد گفت: درست است چرا که من انوری هستم. انوری با صدای بلند خندید وگفت: تا حالا شعر دزدی شنیده بودم ولی شاعر دزد ندیده بودم.
حالا حکایت ماست با کسانی که دانشمندانی را که خاستگاه شان خراسان بزرگ یا ایران تاریخی بوده است به نفع خود مصادره می کنند و از آن خود می دانند و هیچ ابایی از دروغ پردازی و جعل وتزویر ندارند.
« سرنامۀ بالانام اولین سخن از جناب محمد فرهاددر کتابیست که توسط دانشمند محترم آقای عبدالشکورحکم زیر همین نام یاد، تهیه وترتیب گردیده است. این کتاب از جانب مرکز نشراتی «فضل» در پشاور پاکستان به دست نشر سپرده شده است.
محمد فرهاد می نویسد: « محمد قدیر سراج کم گوستو خوش گو. نکته سنج است ونکته یاب، دوستش دارم چونکه به قول اقبال« کرم کتاب» است وبر او سخت گیرم چون سخندان است.
چندی پیش قدیر کبیر سراجاندر بابحبیب الله کوهدامنی ونادرخان نگارشیآراستهودر شمارۀ 224 امید به چاپ رسانیده بود. در آن برداشت ویادداشت : گرامی قدیر سراج از بیان نام حبیب الله کوهدامنی اجتناب ورزیده بود. به جای نامش اورا با صفات ونامهای چون « سقوی » « دزد » « دزد سرگردنه » به خواننده معرفی نموده بود.مگر در هرجمله که ازنام نادر ذکر میشود اورا با واژه های « اعلیحضرت » نادرشاه ، نادر« شاه » و(زعیم ملی ) یاد نموده بودند.
چگونه ملالی جویا با دشنام پراگنی به شهرت کاذب دست یافت؟
16 آذر 1388,ساعت 10:49:14
علی میثم نظری
شهرتدر لغت به معنی معروفشدن و شهرت طلبی یعنی تلاش برای قدرو منزلت پیدا كردن است٠ شهرت طلبی مانند ریاست طلبی یكی از انشعابات حس قدرت طلبی در وجود انسان است، باز اگر این شهرتمحصول فهم، دانش و لیاقت خود فرد باشد، چندان جای نگرانی نیست، اما اگر یک شهرت کاذب از سوی گروه های سیاسی بدنام و سازمان های استخباراتی برای فرد داده و تبلیغ می شود، باعث فریب و اغوای توده های محروم و بی سواد کشور گردیده که عواقب آن دیر یا زود متوجه خود فرد شهرت طلب می شود که:
مردم این سرزمین که بنام افغان جبرا و اکراها در گذشته های نه چندان دور، نامگذاری شده اند از مدت های طولانیتا حالا ،هیچ ملیتی روزی خوشی را ندیده و ازین نام اجباری کراهیت دارند.
از روزیکه این نامی بی ارزش به این سرزمین ها اطلاق شده ، همیشه حس برتری جوئی یک ملیت، بالای دیگران افزایش پیدا کرده و این ملیت افغان ( اوغان = پشتون )همیشه با جعل سازی ها، در تاریخ و زبان ، تلاش نموده اند تا خود را مالک این سرزمین دانسته و تمام ملیت های دیگر را با دهشت ، وحشت ، چور و چپاول اسیر و بردهء خود بسازند.
تاریخ گذشته این سر زمین از جبر و ستم افغانها ( اوغان= پشتون ) بالای دیگر ساکنین این کشور حکایت های پر درد، در هر صفحهء خود دارد.
درين اواخرتلویزیون نورین پرده از چهره والی ننگرهار یکی از فاشیستان وهمسنگران نادرغداروشاگرد انگریزبربرداشت که، در جشن پيروزی کرزی بخاطر تحریک پشتونهافريادکشيدکه « ولایات مشرقی بايدبه یاد نادرخان (غازی!!؟) ودیگر پدران واجداد شان متحد شوند، مانند زمانيکه (سقاویهای بیگانه) را به جایشان نشاندند، دیگران را هم سبق دوره نادرخان غازی را بدهند» حالابايدبرخی رهبران مليتهای ديگربگويندکه درين انتخابات ازکيهادفاع وحمايت کرده اند؟ودرخدمت کدامين تيم قراردارند؟
زبان ما تا حدود40 – 50 سال پيش در کشور ما فارسي نام داشت، درتمام متون ادبي، درمتون رسمي، حتا فرمان پادشاه که درباره زبانها نوشته به نام زبان فارسي بوده؛بسياري ازواژگان را بکارنمي بريم ومي گوييم که اين فارسي است.
کاظم کاظمي، شاعر و نويسنده ي توانمند افغانستان است که سال ها درمهاجرت به سرمي برد. اوبراي گشايش مرکزفرهنگي دُرردري درکابل، به کشوربازگشته است. آقاي کاظمي هدف ازگشايش اين مرکزرا گسترش فعاليتهاي فرهنگي ومتمرکزکردنفعاليت هاي شان درداخل کشورخواند.
آقاي کاظمي گفت: درنظردارندکه فعاليتهاي قلمي اين موسسه را درصورت حمايت هاي مردميوبويژه اهل قلم واهل فرهنگ درولاياتبلخ وهرات گسترش دهند.
اين شاعرو پژوهشگرنام آشناي کشور، درادامه ي سفرش پس ازکابل به زادگاهش هرات سفرنمود. او ازسوي فرهنگيان کابل وهرات به گرمي استقبال شد و ديد وبازديدهاي فرهنگي با اهل قلم وفرهنگ، انجام داد. کاظمي سالهاست درعرصه ي زبان و ادب کاروپژوهش مي کند. درگفتگوي ويژه باايشان وضعيت زبان فارسي وچالش ها ومشکلات فراروي آن را به بحث گرفته ايم:
نقش استعمار در ناتوان کردن زبان و فرهنگ پارسی دردو سده ی گذشته
28 آبان 1388,ساعت 12:06:46
ثریا بهاء
متن سخنرانیثریا بهاء در کنفرانس(انجمن فرهنگی تیره های ایرانی ) در لاس انجلس
با درود به آنانیکه که از ستیغ بلند زبان پارسی سخن می گویند!
سخن امشبم سخن از استعمار است!
هرچند مسأله استعمار مطلبی آنقدر ها تازه نیست، جنبه های سیاسی و اقتصادی تسلط استعماری به دقت و بار ها تشریح وتوصیف شده است، اما به جنبه ی فر هنگی آن کمتر توجه و پرداخته شده است٠ استعمار یک سیستم اجتماعی است، که چون هر سیستم اجتماعی دارای زیربنای اقتصادی خاص و روبنای سیاسی، ایدیولوژیکی متناسب با آن و درخدمت آن است٠ فرهنگ استعمار، مظهر تسلط ایدولوژی استعمار، در جوامع مستعمره است٠پس هیچ مبارزه ی ضد استعماری وجود ندارد که در آن مسأله فرهنگی مطرح نباشد٠
باعرض حرمت و احترام به هم زبانان و تاجیکان کشور خود با این نهاد نو ایجاد شده که در آن فراخوان یک انجمن وطنی در پیوست به انجمن جهانی را برای بیداری و هم یابی نیاکان در خطه آریانای بزرگ و خراسان ما خراسانیان این مهد تاجیکان آریا یی نژاد ،فارسیان وتاجیکان جهان که تاریخ کهن وجدید گوا این واقیعت وحقیقت تلخ تاریخ استو گوایی میدهد که ، این نژاد وتبار با درایت ،باستانی وتاریخی خراسان که در این سرزمینمادری مان ،زندگی با اقوام برادر دیگر زندگی برادر وار داریم، باالوسیله اجنبی و بیگانگان ، تاریخ ،زبان ،فرهنگ وهستی این قومونیاکانشان بنام های پامیری ،کیانی ،ایماق ونورستانی یا بلورستان قدیم ونام اصلی نورستان که اصیل ترین قوم تاجیک اند زیر سوال ونابودی رفته ،که تا کنون در همکاری اجانب وجیره خواران داخلیشانادامه دارد، باید دانست که تاریخ،فرهنگ ،زبان وسیاست جامعه مان توسط امپراطوران روس و انگریزومستبدان داخلی وابسته به این کشورهای مداخله گر در منطقه وبا بازی بزرگ جهانی شان ، یعنی بازی روس ها تزاری و بلشویکی وانگلیس های شکست خورده علیه تاجیکان این سر زمین ودشمنی آشکار استعمار گران با این قوم ، زبان ، فرهنگ وهویتاین خلق خدا را بنامزحمتکشان و انقلاب در ایران شرقیسابق وترکستان امروز که ساخته و باخته استعمار است.
نقش زبان و ادبیات ملی در همگرایی فرهنگی ایران، افغانستان و تاجیکستان مهم و کلیدی عنوان شده است.
در یک همایش علمی، که روز چهارشنبه، 4 نوامبر به ابتکار سفارت ایران در شهر دوشنبه و اتحادیه نویسندگان تاجیکستان برگزار شد، پیشرفتها در همگرایی فرهنگی میان این سه کشور فارسی زبان در ده سال اخیر چشمگیر ارزیابی گردید.
به گفته مهمان بختی، رئیس اتحادیه نویسندگان تاجیکستان در پی فروپاشی اتحاد شوروی در سال 1961 دیوارهای مصنوعی میان کشورهای فارسی زبان ایران، افغانستان و تاجیکستان از هم ریخته و راه را برای رشد روابط فرهنگی میان این کشورها باز کرده است.
آکادمیسین محمدجان شکوری، دانشمند سرشناس تاجیک گفت که زبان فارسی تاجیکی که در دوران شوروی پیشین ضعیف و خراب شده بود، هم اکنون دوباره احیا می شود.
.jpg)
برگ نخست 
